TIMELESSINTHELONESOMEBAR

Experimental Short Films

Somprattana SUKJAI | MY ACADEMICS PROJECTS | Master Programme | 2014

 

"เคาท์เตอร์บาร์.. มันเป็นที่ของคนเหงา ไม่อย่างนั้นก็คงเป็น...ที่ของคนที่กำลังรู้สึกเศร้า"

Experiment Short Film by Somprattana Sukjai

ABSTRACT

 

TIMELESSINTHELONESOMEBAR

หลังจากที่เขาและเธอพบกันครั้งแรก.. ในห้วงคิมหันตฤดู.. นั่นคือจุดเริ่มต้น..

ณ บาร์เล็กๆ ใจกลางเมือง แห่งนี้
ทุกอย่างดูจะแปลกตาไป ผู้คนดูพลุกพล่านขึ้น เว้นก็แต่ตรงเคาท์เตอร์บาร์..
และบาร์บอยคนเดิมคนนั้น ที่มือไม่เคยว่างเว้นจากมวนบุหรี่..เช่นเดิม
ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งที่งอกออกมาจากร่างกายตั้งแต่ที่เขาได้เริ่มมาทำงานที่นี่

เขายังจำครั้งแรกที่หลงเข้ามายังบาร์แห่งนี้ได้ดี คืนที่เขาพลัดสูญจากตัวเอง
ร่างไร้วิญญาณนำพาเขามาอยู่ตรงหน้าบาร์ และวูบแรกที่สติไหลย้อนกลับ
เขาก็ต้องแปลกใจ ที่มีบาร์เหล้ามาตั้งรกรากอยู่แถวๆบริเวณนี้

.. วันนั้นเป็นคืนเมษา ผมไม่มีวันลืม

แสงไฟด้านข้างของร้านที่กำลังสาดผ่านลอดมาทางช่องกระจกบานเกร็ดนั้น
และร่างเงาของหญิงสาวที่แต่งแต้มด้วยแสงสี และถูกหยอกล้อไปกับท่วงทำนองเพลง ..

No one here can love or understand me,
Oh what hard luck stories, they all hand me.

make my bed and light the light,
Ill be home late tonight,
Blackbird, bye bye.

"เคาท์เตอร์บาร์.. มันเป็นที่ของคนเหงา หรือไม่อย่างนั้น.. ก็คงเป็นที่ของคนที่กำลังรู้สึกเศร้า"

"จริงอยู่.. ทั้งหมดที่เธอกล่าวอ้างในคืนนั้น ล้วนถูกต้อง.. โดยสมบูรณ์ เพียงแต่ ..
ผมกำลังรอคนคนหนึ่งอยู่ก็เท่านั้น แต่การรอคอยในค่ำคืนนี้ ดูจะต่างจากทุกคืนที่ผมมารอเธอ
ตรงเคาท์เตอร์บาร์และเก้าอี้ตัวเดิมๆ .. ผมเองก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่า ณ ขณะนี้
ตัวผมเอง.. ก็คงรู้สึกถึงความเศร้า.. โดยสมบูรณ์เช่นกัน"

บรรยากาศระหว่างบาร์กลับมาเงียบงันอีกครั้ง ปล่อยให้เสียงเพลงแจ๊สจากแผ่นบรรเลงต่อไป
ในขณะที่เถ้าบุหรี่ในมือของเขาทั้งสอง.. ค่อยๆล่วงลงจนถึงพื้นล่าง ..

No one here can love or understand me,
Oh what hard luck stories, they all hand me.

make my bed and light the light,
Ill be home late tonight,
Blackbird, bye bye.

เวลาล่วงเลยผ่านมาครู่ใหญ่ ชายหนุ่มทั้งสองยังคงอ้างว้างอยู่ระหว่างเคาท์เตอร์บาร์ดังเดิม
เขาไม่ได้ลุกไปไหน จะมีก็แต่เหล้าและบุหรี่เท่านั้น ที่เหมือนจะลุกหายไปจากเขาตลอดเวลา
บาร์บอยเองก็เช่นกัน ลึกๆ แล้วเขาเองก็รู้ดีว่าในค่ำคืนนี้ ที่บาร์ดูจะเงียบงันกว่าปกติ
คืนนี้แตกต่างจากทุกคืนดังเช่นที่ชายหนุ่มพูด-เขาคิด เขารู้สึกได้เช่นกันว่ามันค่อนข้างเหงา
บาร์บอยรินเหล้าให้กับชายหนุ่ม แล้วถามคำถามแรกเพื่อทำลายความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศของเค้าท์เตอร์บาร์

"คุณคิดว่าเธอจะมาไหม"

ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำใดในทันท่วงที เขาค่อยๆยื่นมือซ้ายบรรจงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา
แล้วจึงใช้ริมฝีปากสัมผัสกับรสชาตินั้นช้าๆ ราวกับว่ากำลังใคร่ครวญอะไรบางอย่าง

"มาหรือไม่มา .. ก็คงมีค่าเท่ากัน ..
เธอนัดผมมาในคืนนี้เพื่อทิ้งผม น่าขันสิ้นดี ...
นี่คือร้านเดียวกับที่เราสองคนได้มารู้จักกัน"

บาร์บอยรินเหล้าให้ชายหนุ่มอีกครั้ง เขาเลื่อนแก้วเหล้าพิเศษครั้งนี้ด้วยความพิถีพิถัน

"แก้วนี้ผมเลี้ยงเอง"

No one here can love or understand me,
Oh what hard luck stories, they all hand me.

Make my bed and light the light,
Ill be home late tonight
Blackbird, bye bye.

ฤดูฝนเดือนสิงหา.. ผ่านออกไปทางช่องบานเกร็ดของร้านใจกลางเมือง
เผยให้เห็นเส้นสายหยาดฝนล้านละอองที่สาดส่องเข้ากับแสงไฟยามราตรีกาล

เรื่องราวบางอย่างมักจะเป็นปริศนาไร้คำตอบเสมอ .

###

APPENDIX



created by Z Axis IT Solution